همه چيز آباد
تارهای ظریف قلموی نازکم رو به رنگ اغوا گر سیاه اغشته کردم ، با اون به چشمهای درشت و کشیده دختر معصوم وفقیر نقاشی ام که در کنار خرابه ای تک و تنها زانوی غم بغل کرده بود و به بچه های شاد و خوشحال همسایه نگاه میکرد ، رنگ حسرت و ماتم بخشیدم ...